ปั่นจักรยาน กรุงเทพ-เชียงราย (บทที่ 5 ผิดแผน)

บทที่ 5 ผิดแผน
เช้าวันที่ 8/12/2013 8:00 (วันที่4ของการเดินทาง) เช้าวันนี้อากาศเย็นๆ ตื่นสายเลย 555
เป้าหมายของเราวันนี้ ลำปาง-เชียงราย ~200km นิดๆ ไม่น่ายากอะไร ถนนเส้นนี้ผมเคยผ่านหลายครั้ง
สมัยเด็กๆ หากมีวันหยุดยาว ที่บ้านมักจะพาไปเที่ยวเชียงรายบ่อยๆ ด่านชายแดนแม่สาย,สามเหลี่ยมทองคำ
นั่งรถไปหลับซักตื่นก็ถึงแล้ว ชิวๆไหลลงเขายาวๆ (นั่นคือสิ่งที่ผมคิด…)

เส้นทาง ลำปาง-พะเยา เขาล้วนๆ แต่ไม่น่าจะสูงมากเท่าดอยขุนตาล (นั่นคือสิ่งที่ผมคิด…) 😐
ไม่มีร้านขายของ ไม่มีบ้านคน ไม่มีปั้มน้ำมัน เพราะฉะนั้น รถservice ต้องเตรียมอาหาร
น้ำเปล่า อะไหล่สำรอง มาให้พร้อมก่อนเดินทาง
หากไม่ผิดพลาดอะไร 18:00 เราจะต้องถึงตัวเมืองเชียงราย!

เช้านี้อากาศเย็น เริ่มปั่นเบาๆ ค่อยๆวอร์มขาไปก่อน
จากตัว อ.เมือง จ.ลำปาง ปั่นเรื่อยต่อไปจนเข้าสู่ อ.งาว เส้นนี้ทางเรียบ ถนนลาดยางค่อนข้างดี
ถนนยางมะตอย ไม่ต้องออกแรงมาก และทำความเร็วได้ดีพอสมควร ผมจอดแวะจิ๊บน้ำ+ถ่ายรูปวิวข้างทาง
พอหยิบมือถือขึ้นมาถึงกับเซ็งเล็กน้อย ลืมเปิดโปรแกรมเพื่อบันทึกเส้นทางซะงั้น map เลยไม่ต่อจากเมื่อวาน
เซ็งเลย ปั่นฟรีซิแบบนี้ไม่ได้เลขไมล์สะสมเลย 😥

เข้าสู่ อ.งาว จะเริ่มเห็นแนวเขาสวยงามตั้งตระหง่านอยู่ซ้ายมือ ผมไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร
แต่จำได้ว่า แนวเขานี้เป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท (เคยมาสมัย20กว่าปีที่แล้ว นานมากกกกกก) 😯
ขอบอกว่าของจริงสวยกว่าและใหญ่กว่าในรูป 100เท่า ไม่เชื่อท่านต้องมาลองปั่นเส้นนี้ดูครับ
ย้ำ! ว่าปั่นจักรยานเที่ยวนะ ไม่ใช่แค่ขับรถผ่านมาดู

“ขับรถยนต์คุณจะได้แค่รับรู้ แต่ปั่นจักรยานคุณจะได้รู้สึก จนซึมซับไปเต็มหัวใจ”

เส้นทางเริ่มชันขึ้นเรื่อยๆ คดเคี้ยวขึ้นเรื่อยๆ ผมก็ยังคงสนุกกับการปั่นอยู่
ผมชอบการปั่นขึ้นเขา ยิ่งนานวันเข้า ผมก็เริ่มหลงไหลการขึ้นเขามากขึ้น
บนเขา ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที่ มีแต่ตัวคุณเท่านั้น ที่ได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง
ถ้าอยากไปให้ถึงยอดเขา…คุณต้องทำด้วยตัวเอง ปั่นเอง สู้เอง
ใครก็ลากคุณให้ถึงยอดเขาไม่ได้ ถ้าคุณไม่ออกแรงทำด้วยตัวเอง
การลงมือทำเรื่องยากๆ แล้วมันสำเร็จด้วยมือคุณเอง เป็นความสุขที่บอกไม่ถูก เพราะอย่างนั้นผมเลยรักมัน

ระหว่างทางเจอเพื่อนนักปั่นกลุ่มนึงปั่นสวนมาจากอีกด้านนึงด้วย ว๊าววว เจอคนบ้าเหมือนเราด้วย
เหล่าบรรดาคนบ้าภูเขา ต่างโบกมือทักทายกัน ยิ้มให้กันอย่างเข้าใจแต่ไม่ได้พูดอะไร
ผมรู้สึกได้เลยว่า “เค้ากำลังขอให้ผมโชคดี และผมก็ขอให้พวกเค้าโชคดีเช่นกัน”

ปั่นๆอยู่ ชมนกชมไม้ไปเรื่อย ไปสะดุดกับไอ้ป้ายนี้เข้า “สนามฝึกพลซุ่มยิง” (เอ๋ ทำไมมันมาอยู่ที่นี่) ?

เส้นทางยังคงชันขึ้นเรื่อยๆ ทิวทัศ2ข้างทางสวยมากๆ ไม่นึกมาก่อนเลยว่าต้นไม่จะใหญ่ขนาดนี้ ร่มรื่นสุดๆ
ถนนเส้นนี้ไหล่ทางไม่ได้กว้างมาก แต่ก็พอจะปั่นได้
รถบรรทุกมีผ่านมาทางนี้เหมือนกัน แต่ไม่เยอะมาก ส่วนรถยนต์ นานๆ โผล่มาซักคัน
เส้นนี้ Big bike ไม่เจอเลยซักคันสงสัยไปเชียงใหม่กันหมด

ปั่นถึง ค่ายประตูผา เคยได้ยินแต่ชื่อตอนเด็กๆ แต่ไม่เคยแวะเข้าไป วันนี้ไหนๆก็มาแล้ว ขอแวะภ่ายรูปซักหน่อย
ตกใจเลย ตอนที่เห็นสัญลักษณ์เสือคาบดาบ+ปีกพลร่มนั่น นี่มัน…ค่ายฝึกการรบพิเศษ นี่นา
พอสังเกตุทหารรอบๆ ค่ายนี้หมวกแดงเต็มเลยโอ้ววว (ทหารใส่หมวกแดง คือทหารหน่วยรบพิเศษ )
ไม่รู้มาก่อนเลยว่า ลำปางมีโรงเรียนสอนหน่วยรบพิเศษด้วย

เลยค่ายประตูผามาก็เริ่มมีทางลงเขา
ไหลลงเขามาได้นิดนึง ก็เริ่มขึ้นเขาอีกครั้ง…
ผมเริ่มเอ๊ะใจ มันแปลกๆนะ ปกติขึ้นเขามาเป็นชม.ขนาดนี้ ตอนลงมันต้องได้ความเร็วระดับ 50km/h ซิ!
แต่นี่…ตอนไหลลง แค่ 27-30km/h แปลกๆนะ แถมไหลมานิดเดียว เจอเขาอีกละ

ก็ยังคงปั่นขึ้นเนินต่อไป แล้วก็เนินต่อไป แล้วก็เนินต่อไป เฮ้ยยย ยังไม่สุดอีกกกกเรอะ!
ไม่ใช่แล้วมั้งแบบนี้ สมัยเด็กๆที่บ้านพาไปเที่ยวเชียงรายผ่านทางนี้ จำได้ว่ามันไหลลงเขาไม่ใช่เรอะ ?
ต้องไม่ใช่ขึ้นเขาเรื่อยๆ แบบนี้ซิ!

ทันใดนั้น ผมก็คิดได้ขึ้นมาทันที สมัยเด็กๆที่บ้านพาไปเที่ยวเชียงราย
เราจะตื่นกัน ตี4 ตี5ก็ออกเดินทาง ผมยังเด็กและไม่ได้สนใจอะไรมากมาย
ช่วงที่พวกเราขับรถผ่านเขาลูกนี้ น่าจะตี5:30 ซึ่งแน่นอนว่าเวลานี้….”ผมหลับในรถทุกครั้ง!!!”

😯 ” FAIL!!! ” รู้สึกว่าความซวยกำลังมาเยือน เพราะตอนแรกคิดว่าจะได้ไหลลงเขายาวๆ
ก็เลย….ไม่ได้เติมน้ำมาเยอะ ของกินก็เอาใส่หลังมานิดเดียว และรถservice ขับเลยไปไกลแล้ว
ไหล่ทางแคบ และขึ้นเขาอีกตะหากไม่มีที่จอดรอแน่นอน

ยังไงละทีนี้….ระหว่างที่คิดอยู่นั้น
ก็ปั่นถึงยอดเขาพอดี จุดนี้มีศาลเจ้าพ่อประตูผาอยู่ด้วย
เลยจาก ศาลเจ้าพ่อประตูผา ก็มีทางลงเขายาวๆ ประมาณ ~1km ให้พอได้พักขาบ้าง (โคตรดีใจเลย)
ผมเจอรถservice จอดอยู่ที่จุดกลับรถ พอดีเลยได้เติมน้ำใส่ขวด
(คิดในใจ คงหมดเขาแล้วละ เติมน้ำไปขวดเดียวก็พอ เติมเต็ม2ขวดมันหนัก)

ผมคิดผิด! หลังจากนั้น…. ก็เจอเขาอีกลูกนึง
สูง ชัน ยาว กว่าภูเขาลูกแรก ที่ผ่านมาซะอีก! 😥

ชันขนาดที่ว่ารถบรรทุกยังขึ้นลำบาก ผมสามารถปั่นแซงรถบรรทุกได้อะ คิดดู
ตอนดูแผนที่ก่อนเดินทาง ผมคิดว่ามันดูไม่ไกลนะ
“ตอนนั้นอาจจะ ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ไกลเกินไปสำหรับความรู้สึกของผมในตอนนี้”

แทบจะหายใจทางผิวหนัง เหงือออกตั้งแต่หนังหัว ไหลไปยันง่ามตรูด เสื้อเปียกไปทั้งตัว
ยิ่งเสื้อเปียกก็ยิ่งหนาวเข้าไปอีก

ตอนนี้…น้ำหมดแล้ว กล้วยป้าเพียรยัดเข้าไปก็ย่อยไปหมด ยิ่งสูงอากาศก็น้อยลงหายใจยากขึ้น
ยิ่งเหนื่อยหอบมากขึ้น ในหัวตอนนี้มันโล่งไปหมดไม่คิดถึงอะไรทังนั้น คิดแต่ต้องปั่นต่อไป

ผมยังคง ปั่นขึ้นเขาต่อไป ต่อไป ต่อไป และก็ ต่อไป
ผมเข้าใจผิดมาตลอดว่า เขาลูกนี้เล็กกว่าดอยขุนตาล(ตอนปั่นไปเชียงใหม่) แต่ในความเป็นจริงแล้ว
มันสูงและยาวกว่าดอยขุนตาลมาก มันเหมือนเอาดอยขุนตาล 3ลูกมาเรียงต่อกัน
ไม่มีอารมณ์ถ่ายรูปใดๆทังนั้น เหนื่อยยยยยเกิ๊นนน
(คุณนายพยามจอดรถ service ตามจุดกลับรถทุกจุดที่พอจะจอดได้ เพราะกลัวผมไม่ไหว)
ทางมันโหดมากจริงๆ ถึงจะเห็นรถserviceจอดอยู่ แต่ผมก็หยุดแวะไม่ได้
ทางชันสิ่งสำคัญที่สุดคือ การรักษาความเร็วรอบขา เราต้องปั่นด้วยอัตราคงที่ ไม่งั้นไม่รอด

กัดฟันปั่นไปเรื่อยๆ จนถึงยอดเขา
ร่างกายมนุษย์เป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างเหลือเชื่อ หากเราเชื่อว่าเราทำได้ มันก็จะทำจนได้จริงๆ
หลังจากนี้ จะมีทางลงเขายาวๆ ประมาณ ~2km แถมมีป้ายเขียนเตือนชัดเจนโค้งอันตราย
ประสบการณ์สอนให้รู้ว่า ถ้าปล่อยรถไหลลงระยะยาวขนาดนี้มีแตะ 70km/h แน่ๆ
เมื่อวานก็สยิวมารอบนึงแล้ว ตอนลงเลยย้ำๆเบรกเอาไว้ไม่ให้เกิน 50km/h
ล้อคาร์บ่อนลงเขานี่มันน่ากลัวจริงๆ บอกตรงๆกลัวตายอะ 😯

เริ่มเข้าเขตจังหวัดพะเยาแล้วก็เป็นทางเรียบยาวๆ ไม่มีภูเขาอีกแล้ว เฮ้ออออ จบซักที
13:30 แวะทานข้าว แล้วเดินทางต่อ ลำปาง-พะเยา นี่ไม่มีปั้มน้ำมันใหญ่ๆเลยจริงๆ
17:00 ตอนนี้ถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ดูจาก GPS เราน่าจะกำลังเขตจังหวัดเชียงราย
(แบทมือถือผมกำลังจะหมด ต้องเปิด save powermode โปรแกรมที่เปิดบันทึกเส้นทางไว้ เลยต้องปิดไปก่อน
ทำให้ต้องปั่นฟรีอีกรอบ2 ให้ตายเหอะวันนี้มันอะไรกันเนี่ย! )

โรงแรมยังไม่ได้จอง จึงต้องรีบหาโรงแรมผ่าน google
แล้วก็ได้ที่พักเป็น De Hug Hotel & Residence เชียงราย
ดูระยะทางแล้ว ~55km จากตำแหน่งปัจจุบัน และเหลือเวลาปั่นอีกแค่ 1ชม.ก่อนจะมืด
สรุปเลยว่า…ไม่ทันแน่นอน คงต้องตัดใจยกขึ้นรถ service เสียระยะทางไปอีก ~55km คงต้องทำใจ
18:30 ถึงโรงแรมช้าไปหน่อย เพราะหลงทางในตัวเมืองเชียงราย GPSก็พามาถูกนะ
แต่…วันนี้ดันมีตลาดนัดถนนคนเดิน ทำให้มีการปิดถนนหลายเส้น เลยต้องเสียเวลากลับรถไปมาหลายรอบ
หลายๆอย่างผิดแผนที่ตั้งไว้ทั้งหมด ประเมิณเส้นทางผิด ,ไม่ชาร์ทแบทมือถือมาให้เต็ม ,ประมาทเส้นทาง
ปั่นแล้วก็ไม่กดเปิดprogram บันทึกเส้นทาง ,Gps พาหลงในตัวเมืองเชียงรายอีก
พาลให้หงุดหงิดจริงๆ

พูดแล้วเคลียด พาชมโรงแรมก่อนละกัน คืนละ900 พร้อมอาหารเช้า สภาพโรงแรม ใหม่สะอาดดูดีทีเดียว
จะให้ทิ้งคอนเซ็ป “ปั่นไกล กินหรู อยู่สบาย” ได้ยังไง

เบร็ดเสร็จวันนี้ได้ระยะทางรวมไป ~150km (แบทมือถือผมหมดเลยไม่จับระยะต่อ เซ็งกันไป)

วันนี้ต้องยอมรับเลยว่า ผิดแผนมากๆ ไม่คิดว่าจะเจอภูเขาลูกใหญ่ขนาดนี้
ถ้าไม่มีรถservice นี่สงสัยนอนตายบนเขาแหงๆ (T_T)
เช็กอินเข้าโรงแรมแล้ว อยู่ๆก็รู้สึกไม่ค่อยดีเลย ปวดท้องเสียดๆตลอดเวลา แถมตอนนี้รู้สึกเจ็บปอดมาก
คาดว่าจะมีสาเหตุมาจากใช้แรงมากเกินไปตอนขึ้นเขา ต้องหายใจแรงตลอดเวลา
แถมอากาศแห้ง+เย็น มันเลยแสบไปถึงปอด

รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้ยังมีเขาอีกลูกนึงที่ผมฝันมาตั้งแต่เด็กว่าจะต้องพิชิตยอดเขานี้ให้ได้